از صداي سخن عشق ...

که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست

من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق

چارتکبیر زدم یک سره بر هر چه که هست

                             مانده ز دریا

                                      جدا

چند کند قطره ای 

                    فهم ز دریای عشق...

                    چون و چرا پست نشد

وآنکه او مست شد از چون و چرا رست

                                                        کجاست؟

            که بیگانه

            خود این روی نبیند

                     تو بزرگی و

                                در آیینه کوچک

                                ننمایی ...

خلوت از اغيار بايد نه ز يار
پوستين بهر دي آمد نه بهار

يار آيينست جان را در حزن
در رخ آيينه اي جان دم مزن

تا نپوشد روي خود را در دمت
دم فرو خوردن ببايد هر دمت

گفت يار بد بلا آشفتنست
چونک او آمد طريقم خفتنست

خواب بيداريست چون با دانشست
واي بيداري که با نادان نشست

چونک زاغان خيمه بر بهمن زدند
بلبلان پنهان شدند و تن زدند

برگرفته از مثنوی معنوی (ابیاتی از مقدمه دفتر دوم)